michalinka

Закруціла ў колах дыван, ледзь не збіла дзверы свайго пакою, выкацілась у залю. Там месца больш. Трохі асвоілась з джойсцікам. Паспрабавала заехаць у кухню. Ледзь не збіла вугал. Затармазіла паміж сцяной і дзвярыма ў прыбіральню. Тата з мамай далей не пусцілі, адправілі ў залю - вучыцца на большай прасторы. Потым я ўсё ж такі збіла (не моцна) абналічку ў сваім пакоі - эмм.. я хацела спыніца, але джойсцік не адрэагаваў на мой голас =) (стой, стой, стой), трэ' было проста кінуць ціснуць на яго. Пасля я засяродзілася і ў мяне атрымалася:
1) амаль ювелірна заехаць за кампутар (улічваючы, што дыван пад коламі мнецца, а месца паміж канапай і сталом толькі на даўжыню вазка);
2) заехаць у кухню, нічога не папсаваўшы (вазок ледзь меншы па шырыні за дзверы кухні);
3) паабедаць з сям'ёй ды выехаць назад (трохі зачапіла абналічку).
4) рухацца ў сваім пакоі па дывану амаль без праблем.
Вяртацца на канапу не хацелася =)))

Даэчы, частку гэтых "крокаў" здымалі для Белсату...

Мінулай вясной Алесь Кудрыцкі з аператаркай Таццянай каталі мяне па Бабруйску больш за тры гадзіны. За некалькі год гэты быў першы мой пешы шпацыр па паслядажынкаўскаму гораду. Да шпацыра была даволі доўгая размова перад камерай потым мой тата патрабаваў паказаць яму газету з інтэрв'ю ))), я хвалявалася, нат ноч не спала перад сустрэчай. Але, што адбылося, тое адбылося. Дякуй Богу, што мела справу з прафесіяналамі..)) Замест аднаго артыкула атрымалася два.
Наша Ніва:
1. Цуд з рухавічком.
2. Інга Татур: «Калі я пачала верыць у Бога, то перастала баяцца».
3. Відэа:


P. S. Сёння тата прыладзіў джойсцік на вазок так, каб мне было зручна ім карыстацца, падняў падножкі - мой электрычны сябар пардыхтован да актыўнага выкарыстоўвання. Я чым больш на яго гляджу тым больш ён мне падабаецца. =) Ех, хутчэй бы вясна!

Вазок прыехаў у Бабруйск. Файны так! Я трохі хвалявалася, што ён не падыдзе мне па хвігуры :), будзе ці то занадта вузкі, ці то шырокі, а то і яшчэ штосці. Аднак, не! Пад мяне тата толькі даўжыню падножак адрэгулюе. У астанім гэты агрэгат майго памеру, я рада. Кіруецца вазок джойсцікам, які зроблены з разлікам на слабыя рукі (вельмі слабыя) карыстальніка. Таму ён вельмі чулы (напэўна пра джойсцік нельга так гаварыць) нат да лекага дотыка. Трэба вучыцца ім карыстацца, каб вазок ішоў плаўна. Наогул шмат чаму трэба вучыцца, але гэта ўжо дробязі. Галоўнае вазок дома!

Калі казаць праўду, шалёнай радасці я не адчуваю, гэта было, калі я даведалася аб пакупцы вазка. Цяпер я больш думаю аб тым, як хутка мне зробяць прыстасаванні ў пад'ездзе, каб на двор выбірацца. Але і гэта адбудзецца. Мабыць не так хутка як мне хацелася, але прыйдзе і такі час. Пакуль буду на хатніх прасторах асвойваць майстэрства кіравання электравазкамі. :)

А вось, што мяне сёння насамрэч парадавала і натхніла - гэта сустрэча з блогерамі :). Як кажуць - развіртуальванне. Прывезлі вазок burbalka, lemantar, быў таксама журналіст Нашай Нівы Алесь Кудрыцкі kapitan_tanaka ды карэспандэнт ад Радыё Свабода (на Свабодзе ўсё аператыўна). Усе вельмі цікавыя і прыемныя людзі. Пілі гарбату, елі торт, размаўлялі, вазок тэсцілі :). Дрбра!

Зноўку ўсім дзякую за гэты цудоўны падарунак. Хай вам Бог аддасць у сто крат!

Не смогла удержаться, чтобы не перепостить из блога aible .

Правило первое – stand up. Подними свою попу, коленную чашечку, левый глаз или мизинец ноги. Одним словом то, что ты можешь поднять. И сделай наконец что-нибудь полезное для общества. Даже если ты ненавидишь это общество всей душой. Потому что ты часть этого общества, и помогая другим, помогаешь себе. Короче выйди из блаженного состояния ничегонеделания в конце концов!!!!!

Правило второе - forget it! Забудь что ты инвалид. В твоей жизни найдется большое количество милых добрых людей, которые будут напоминать тебе об этом. Они избавят тебя от самой сложной проблемы в жизни – беспокойстве о твоем статусе. Мы то знаем, что делить людей на инвалидов и здоровых не продуктивно. Поэтому если ты начинаешь рассказ о себе со слов «Я инвалид…», просто forget it.

Правило третье – найди свою синусоиду. Синусоида – до безумия простой график. Часть общества живет наверху, часть – внизу, а часть – по середине. Предположим ты внизу, также как и я. То есть тебе трудно передвигаться, а может ты вообще не можешь. Но знаешь, есть куча других вещей, которые тебе доступны. Надо только помнить, что можно рисовать ртом, вязать ногами и водить машину без рук. А на компьютере можно не только раскладывать «косынку», он умеет еще кучу полезных вещей! Найди свою нишу.

Правило четвертое - position oneself. После выполнения трех правил ты уже не стонешь и не корчишься в муках по поводу собственной несостоятельности и никчемности. Позиционируй себя правильно. В мире найдется куча людей, которые поймут и поддержат тебя. Нужно только рассказывать о себе с умом. Человеку с тобой должно быть интересно. Это важное слово. Начни, хотя бы с него. Если людям будет с тобой полезно – респект и уважуха!

Правило пятое – I’m not loser. Тебе всегда придется доказывать свою адекватность. Всю жизнь. Это не есть хорошо, но чем быстрее ты это поймешь, тем меньше будут твои потери. Не стоит рассказывать всем о своих проблемах, ныть и нудеть тому немногому количеству людей, которые общаются с тобой. Также всяческие обиды на нелицеприятные высказывания типа «инвалидка», «смотри, как она ходит» расцениваются как лузерство. Во-первых, глупо обижаться на люмпенов. Во-вторых, не стоит страдать по поводу того, что мы не в силах изменить. В-третьих, мы как… негры. А негры что делали? Пели грустные песни и боролись за свои права. А за слово «лузер-негр-инвалид»» били по морде. Теперь у них «черный» президент.

Правило шестое – никто не придет. Людям совершенно пофиг на твои проблемы. Если ты думаешь что некто способен проявить жертвенность, неважно кто – правительство, богатый дядя или близкий родственник, то ты в тупике. К тебе придут и помогут только тогда, когда ты сможешь хоть на 30% соответствовать первым пяти правилам. Конечно, кто-то может помочь из жалости, но запал доброты у таких людей быстро проходит. К тому же «бросаться и помогать» нужно только в безвыходных ситуациях. Если ты кричишь о помощи, а сам ничего не сделал, окружающие это быстро поймут. Поэтому ищи не помощников, а партнеров.

Правило седьмое – you are lucky. Да. Тебе повезло. Я знаю о чем говорю. Потому что жизнь не линейна. Все меняется. И если сейчас тебе очень хреново, это совсем не значит, что так будет всегда. Может произойдет чудо. Может ядерный взрыв. Но все останется неизменным лишь в одном случае. Если ты будешь тупо сидеть и страдать.

П.С. Если ты думаешь, что автор поста соблюдает все семь правил на 100%, то ты заблуждаешься. У меня тоже бывают приступы отчаяния, безделья и тупости. Но я пытаюсь. Главное в нашей жизни что? Найти точку опоры. И… ты можешь придумать еще пару правил и написать их мне. (шепотом – я в тебя верю)….

Я пісацельніца - каб не казаць графаманка. Ах, калі б была пісьменніцай, дык хоць грошы нейкія на гэтым зарабляла. А так і грошай не зарабляю, і не пісаць не магу. Таму ў мяне процьма блогаў, дзённік у компе ды сшытак з асадкай пад рукой. Апошні час пачала задумваца, а раптам гэта хвароба? Пісаць, пісаць і пісаць...

Свой першы запіс у кампутарным дзённіку я зрабіла напачатку лета 2005-га. Пасля вялікага расчаравання, я прыкладала вялікія намаганні, каб не казаць Богу: "І Ты мяне падмануў, навошта было абяцаць? ці гэта былі абяцанкі-цацанкі, а друню радасць?". Не крыўдзіца на Бога атрымлівалася кепска. За ўсе гады свайго хрысціянства мне ўпершыню захацелася памерці. Неклькі дзён ні думкі, ні рукі не магла прыкласці да ніякай справы. Па начах плакала перад Богам, а днямі рабіла выгляд, што ўсё нармалёва, каб маму не турбаваць...

Першае да чаго я змагла прыкласці рукі была клавіатура. Я пачала пісаць. Адной з паловай вордаўскай старонкі хапіла, каб выкласці свае пачуцці ды жаданні, паставіць дыягназ і выпісаць рэцэпт, вырашыць пачаць усё выконваць і супакоіцца.

З той пары пішу, пішу і пішу...

1. Адключыла Касперскага і камп. пачаў "лятаць" :)

2. Адпускаю, адпускаю (можна сказаць ганю) з сэрдца не патрэбнага мне  чалавека і, ніяк не магу адпусціць. Кожны раз сама сабе кажу: "Не дачакаешся разумення ад яго, усё ягонае разуменне жыцця на паверхне. Як ты ня можаш цяпер устаць ды пайсці і ніхто ад цябе гэтага не патрабуе, так яму немагчыма зразумець пэўную глыбіню чалавечых адносінаў". Гэта супакойвае, але потым зноўку ён з'яўляецца... мне і глыбіня не патрэбна становіцца... галоўнае, каб ён быў :\  

3. Кніжная шафа не гумавая, а шкада! Кнігі новыя цяпер купляю вельмі рэдка, але на паліцах усё роўна няма месца. Сёння Альбіна перакладала кнігі, Анну Каренину ды На ростанях прыйшлося да таты аднесці :( 

4. Мне ўлетку сорак год споўнілася. А пачуццё і настрой быццам усё 'шчэ наперадзе :)

Спачатку была казка. Па бел. літ. Альбіне задалі сачыніць казку пра жыцьцё жывёл у лесе. Мы сачынілі і нам паставілі дзевяць. Канешне, пры складаньні казкі без канфліктаў і творчых спрэчак не абышлося. Я ніяк не магла прыняць той факт, што ў яе лепшым сябрам маленькага Зайкі стаўся Воўк. Ды і русалкі ў далёкім лясным возеры мяне мала натхнялі, бо мы пісалі ма-а-аленькую казачку, а не раман а-ля прыгоды Анжэлікі, напэўна ніхто ўжо тую Анжэліку і не памятае. Мой аўтарытэт перамог і замест Ваўка з'явіўся Вожык, а замест русалкі цётачка Вавёрка.  Ех, каб не памылкі, мы б дзесяць атрымалі. 

Потым былі загадкі. Усяго тры загадкі сачыніць трэ' было. Мы прыдумалі: Які волат у маленечкай хатцы хаваецца? Не зайчык, а скочыць, не кавун, а круглы. Па небе гуляе нам дожджык зьбірае.  Я старалася дапамагаць толькі тады, калі яна зусім уже нічога не магла прыдумаць. Спадзяся, што настаўніца ацэніць :-)

А цяпер... рэферат па фізкультуры... 

13 жніўня ў мяне народзіны і добрая нагода сабраць у вёсцы сяброў, сваякоў - усіх блізкіх мне людзей, даведацца аб навінах, пагаварыць і г.д. А для дзяцей мае народзіны яшчэ тое сьвята. Яны да яго рыхтуюцца, задецца, болей за мяне.  Але іхняя падрыхтоўка канчаецца тым, што мне прыходзіцца штосьці зь імі вучыць, нешта пісаць, прыдумваць. Таму, калі ўвёсну Насьця мяне паведаміла, што яны зьбіраюцца напісаць і паставіць на мае народзіны казку,  я ўмыла рукі - пішыце і паказвайце.

Напісалі і паказалі.

Жыла-была Прынцеса (Насьця ў сапраўднай бальнай доўгай сукенцы сядзіць ля кветніка) і быў у яе сябар Астраном (у арыгінале Звездочет, гэта Альбіна, яна ў вострай самаробнай шапцы, джынсах і тэлескопам з каляровай  паперы у руках сядзіць на драбінах каля вышак). У Прынцесы народзіны, служанка (Аленка - 7 год, у фартухе і хустачцы) прыносіць ёй падарункі. Тая разглядае іх з замілаваньнем, а бедны Астраном бачыць усё гэта і пакутуе на тое, что ня мае грошай, каб набыць для саброўкі прыстойны падарунак. Уначы, калі падыходзіць час ягонай дзеі, ён напакутаваўшы ўдосыль змораны засынае, вырашыўшы не ісьці на сьвята. Але тут з'яўляецца Анёл (Аленка ўжо ў іншай, блакітнай сукенцы) ды супакойвае яго. Галоўны падарунак для сябра - ты сам, а не тыя рэчы, што ты можаш прынесьці...
Потым была 'шчэ кранальная сцэна, калі Астраном і Прынцеса пацьведжвалі словы Анёла.

Доўгія воплескі расчуленых бацькоў, сваякоў і ўсіх дарослых :)

Мне ж яны далі ў рукі тэкст, каб я чытала словы аўтара, потым сказалі, што чытала я кепска, бо не рэпетавала зь імі.

Жыў-быў хлопчык… глядзець на яго было вачам прыемна  ды і душа радавалася. Прыгожы-прыгожы ён быў. На жаль не з маім талентам апісваць ягоную зььнешнасць. Але паверце мне на словы. Вочы блакітныя, павейкі цёмныя, доўгія і густыя, усьмешка прыязная. Нават калі ён проста здароўкался, здавалася, толькі для цябе адной усьміхаецца.  Дадайце сюды ‘шчэ здаровы румянак, летні загар і кроплю рамантычнасьці - прынц з казкі, Л. ды Капрыо і Д. Харацьян разам адпачывюць. Было яму ледзь за дваццаць і любілі яго ўсе навокал. Але больш за ўсіх бабуля, маці ды дзеўкі.

За ім бегала чатырнаццацігадовая суседская дзяўчынка, калі мая мама пазнаёміліся з ягонай бабуляй. Тая  скардзілася ёй, што гаротнага, безабароннага яе ўнука дзеўкі да дабра не давядуць. І мы ёй верылі. Бо пакуль наш прыгажун ляніва адбіваўся ад заляцаньняў школьныцы-акселератки, у Смаленскай вобласьці на яго завялі крымінальную справу па згвалтаваньні. Не, вы што! Ён не гвалтаваў нікога. Наадварот, тая дзяўчына сама зацягнула хлопца ў ложак, а потым… Карацей, ён яе кінуў, а яны вырашыла адпомсьціць.

Гэтая крымінальная справа над ім вісела шмат год на гора маці з бабуляй. Пакуль ён унікаў ад адказнасьці за крыўду дзяўчыны з Смаленску, тутэйшае жыцьцё нашага героя багацела рознымі рамантычнымі прыгодамі. Трэба сказаць адносна дзяўчын ён паводзіў сябе па прынцыпу: ” не вінен я, бо яны самі прыходзяць”. Таму сыходзіў ад іх лёгка і безтурботна. Аднойчы нават жаніўся на мілай дзяўчыне, што нарадзіла яму дачку. Бабуля з маці радаваліся, але сумна хлопцу стала і ён сышоў… Дзяўчына з дзіцёнкам вярнулася да дому, а ў жыцці хлопца адбылася фатальная сустрэча.

Неяк суседка папрасіла дапамагчы ёй павесіць жырандолю. Дачка той суседкі і стала ягонай жонкай. Жывуць яны разам ужо каля шасці год.  Калі ён па прысуду суда адбываў свой тэрмін у калоніі, яна чакала яго. Усе былі ўпэўнены - не вернеца да яе. Вярнуўся.

Сям’я спачатку саромелася гэтага шлюба, вельмі саромелася. Жонку сына нат на могілкі не бралі з сабой на Дзяды ды Радаўніцу. Гаварылі пра варажбу цешчы, што апаіла іхняга хлопчыка чароўным зельлем, каб затрымаць яго поруч сваёй дачкі. Потым супакоіліся і вёска нарэшце ўбачыла іхнюю нявестку. У дзяўчыны другая група інваліднасьці з дыягназам ДЦП, даволі моцна дэфармаваныя ногі, але ходзіць сама. Існуе і нейкая праблема з вачыма, але бачыць. Ходзіць за мужам паўсюль, рукі ў яе слабыя таму сына, народжанага некалькі год таму, гадуюць мамкі, бабкі, цёткі.

Ну, а муж? Ён страціў усялякую рамантычнасьць, памажнеў (хлопчыкам яго ўжо не назавеш), набыў машыну, зь якой ва ўсю крычыць  рускі шансон, на сына ўвагі амаль не зьвяртае, ходзіць паўсюль з жонкай і ўжо які год зьбіраецца ад яе сысьці :).

Па праўдзе я чакала, што пытаньняў будзе болей. Ну, каб хоць нейкі сэнс быў  у гэтым перапісу. А так... каіпутар, інтэрнэт, сродак існаваньня, мова. Навошта?
Прыйшла мілая дзяўчына ў чорным сёньня раніцай (мама ўжо ў царкву сабралася) ды за хвілін дзесяць перапісала нас - тату, маму і мяне. Стамілася яна ўжо, колькі дзён бегае па кватэрах-дамах, а людзі ж розныя. Вунь у знаёмага дзяўчына таксама перапісвае дык кажа, што ў некаторыя дзьверы званіць страшна. Таму наша перапісчыца інструкцыяй асабліва не карысталась, пісала не друкаванымі літарамі, адказаў не чакала, але пра мову мы з мамай у адзін голас апярэдзілі - беларуская. Ну, беларуская дык беларуская. Не мы першыя =)...

Што можа быць горш за неўзаемнае каханьне? Напэўна толькі працяглае неўзаемнае каханьне =). Гэта пра мой раман з восеньню.

Аднойчы трапіла я ў восеньскі парк, дзе незабыўна ўразілася амаль чорнымі стваламі  дрэваў у жоўта-чырвоных карунках лісьцяў ды тым жа лісьцем пад нагама, то бок пад коламі вазка. А пах? Ледзь гаркаваты, вільготны, сьвежы - смачны-смачны. Там былі 'шчэ неба, аблокі, Альбіна з Насьцяй (тады 4 і 5-цігадовыя), мой звышлагодны настрой пасьля набажэнства ў царкве ды незразумелая трывога дзесьці ў далёкім кутку сьвядомасьці. Такая трывога з'яўляецца, калі я адчуваю пачуцьцё абсалютнага шчасьця. (Зь нязвычкі =)). Як ва ўсё гэта не закахацца?

Потым гожны год я планавала восеньскі шпацыр па парку. І кожны раз нешта гэтаму перашкаджала. А я яе ўжо кахала, горача-горача. Нават пафарбавацца ў восеньскі руда-чырвоны колер зьбіралася - адгаварылі =(. Былі крыўды, былі сьлёзы, былі соплі, было рашэньне - забіць, забыць і супакоіцца. Забіла і супакоілася, але не забыла. Ці можна забыць пачуцьцё абсалютнага шчасьця?

Мой разьвітальны вершык =).

Шчыльна дзьверы зачыняю
Бы заплюшчываю вочы.
Восень міма прапускаю.
Хай сабе з другімі крочыць.

Хай сабе другім малюе
Лёсу яркія карцінкі.
Хай сабе другіх хвалюе
Ледзьве бачнай павуцінкай.

Ды няхай другіх падмане
Шчырай шчодрасьцю надзеі.
А пасьля навокал гляне
Шэрым змрокам сумнай дзеі.

Шчыльна дзьверы зачыняю
Ды заплюшываю вочы.
Восень з сэрца адпускаю -
Сіл ня стала зь ёю крочыць.

P.S. Альбіна прынесла букецік кляновага лісьця. Чырвоныя і жоўтыя яны цяпер ляжаць ля манітора ды лагодзяць сэрца. Малайчынка, Альбінка!

Сасьніла Юру Дземдовіча. Быў ён маленькі, танюткі такі і вельмі хваляваўся, бо прымаў удзел у дзіцячым конкурсе Еўравізіі. Абвясьцілі Беларусь, выйшаў Юра, засьпяваў. Песьня была прыгожая-прыгожая, лірычная і з даволі глыбокім сэнсам. Каб я яшчэ запомніла яе.  Ён стаяў пасярод сцэны, вакол нікога і толькі на вялізных экранах паабапал круціўся нейкі кліп па тэме песьні. Ніякага шоу. Толькі голас і мелодыя. Ах, як я хварэла за хлопчыка і ягоную песьню. Наогул ніколі не гляджу Еўравізію.  Але Юра не перамог. Журы і гледачам было замала шоу... Хлопчык вельмі-вельмі перажываў, ледзь не плакаў.  Ну і я перажывала))

Вось такі перажывацельны сон. 

Каханаму

Бачыш, як схамянуліся гілі
І пакінулі кроны дрэў?
Чуеш, як завірухі завылі?
(І мяне ты сагрэць не паспеў)

Нібы дым ўсё: і гэта натхненне,
Нават лёс толькі знічкі марганне
Не сумуй, засталося імгненне...
Дасканалае прыйдзе Каханне


Жывая вада

Крок за крокам
У захапленні змрокам...
Куля на далоні
І чакаюць скроні

Цішыня іконаў,
Ланцугі палонаў,
Смярдзючыя прадмовы -
Ўсё! "Хай збіраюць дровы
Інквізітары - чэрці"
На шчацэ подых смерці
Амаль у пекле гарыш
Хтосьці кажа пра крыж...
"Можа Ён, сапраўды,
Кропля чыстай вады?
Можа ўзняцца і жыць?
Божа, я хачу піць!"

Каця Сухавеева піша свае вершы па-руску. Вось гэтыя два беларускамоўных яна напісала, калі пачула ў царкве сьпеў "Божа я малюсь за Беларусь" у 2006 годзе.  Я не знаўца беларускай мовы, але мне здаецца, што мова ў Каці добрая. Так ці не?

Па акну лупіць ня цёплы дождж, шуміць кулер, ноч. Зноўку ня сплю, нешта "лаўлю" ў інэце. Трывожна.
 
Мне ня страшна, але я баюся. У суботу адбудзецца першы трэнінг нашага праекту па прававой падтрымцы інвалідаў у працаўладкаваньні. Тыдзень таму даведалася, што мая праца кансультантам у гэтым праекце - гэта ня толькі цэнны мех  размовы па тэлефоне, але і на трэнігах я павінна быць са сваёй групай, так бы мовіць, во главе ея (на гэты раз маіх там будзе 15 чал.). Пішу, а ў галаве думкі пра тое, што можа лепш ня трэба пісаць пакуль усё ня прайшло... хаця, місія ўсё ж такі выпалніма, проста я ніколі не была ў падобнай сітуацыі, таму ня ведаю якім чынам выканаць гэткую місію. Палохае абсалютная нерухомасьць. Не ўяўляю як гэта там буду прасіць і каго (?) паставіць мяне туды, пасунуць сюды і пры гэтым яшчэ і працаваць.
Звычайна на падобных мерапрыемствах прысутнічаюць валанцёры (дабравольныя памошнікі). Але бабруйскія інваліды настолькі крутыя, што валанцёраў у сваім праекце не прадугледзелі. Нажаль я аб гэтым ня ведала і запэўніла ўсіх удзельнікаў са свайго сьпісу ў іх наяўнасьці. А мо і добра, што ня ведала, бо частку людзей прыйшлося адкінуць ад удзелу ў трэнінгу...  А так прыйшлося шукаць валанцёраў))).   

Пакуль пісала дождж спыніўся і пачаўся ізноў. 

Альбіна прайшла са школы стомленная, з жоўтымі рукамі і замурзаным тварам - зьбірала дзьмухаўцы па дарозе. Добра, што букет дамоў не прынесла.  Навіну прынесла. Да сёмага трэба адказаць  настаўніцы ці  хоча яна стаць піянеркай. 19 на плошчы Леніна  адбудзецца ўрачысты прыём.  Дзіцёнка вельмі сур'ёзна сказала, што пакуль не даведаецца аб сваіх правах і абавязках  уступаць не будзе =).

Адпачыла трохі ды пачала паказваць, кнігі што ўзяла ў школьнай бібліятэцы, апавяданьні В. Быкава (задалі па бел. літ.) і часопіс GLAMOUR. На абложцы часопіса анонс нумара: ПРАВИЛА КЛАССНОГО СЕКСА, Убедительное рядом - как уговорить кого угодно на что угодно, ПОСТЕЛЬНЫЙ РЕЖИМ - Оргазм-терапия, Из первых рук - Дольче Габбана і г.д......  Альбіна ўзяла яго, бо там павінна быць мода, яна ж ужо цікавіцца модай. І яшчэ аказалася, што ў іхняй школьнай бібліятэцы можна ўзяць старыя каталогі Арыфлейма - не чакала дзяўчынка, што ў іх такая крутая бібліятэка. Я таксама не чакала =( .. 

Чакаешь, хвалюешся, марыш, пакутуеш ад невыкананьня жаданага, нешта робіш каб наблізіць пэўную падзею і нічога не адбываецца... расчароўваешся і стамляешся :-( 
А яна, тая падзея ціхенька чакае цябе ў сваім часе і месцы, бо ўсяму ёсьць свой час і месца. 

Ці магчыма, што недачакаецца? 

Задалася гэткім пытаньнем, чытаючы пасланьне да Рымлянаў Ап. Паўла 1 разьдзел з 21 па 28 вершыкі, ды вось гэты тэкст.

Але як што яны, спазнаўшы Бога, не праславілі Яго як Бога, і не падзякавалі, а змарнаваліся ў развагах розуму свайго, [...]
Таму аддаў іх Бог ганебным пажадам: жанчыны іхнія замянілі прыроднае паяднаньне на супрацьпрыроднае;  гэтак сама і мужчыны, занядбаўшы прыроднае паяднаньне з жаночым полам, распальваліся пахацінствам сваім адзін да аднаго, мужчыны на мужчынах чынілі сорам і атрымлівалі самі ў сабе расплату за сваю аблуду.  І як што яны не стараліся мець Бога ў розуме, дык аддаў іх Бог розуму перавернутаму - чыніць непатрэбшчыну...