michalinka

Сасьніла Юру Дземдовіча. Быў ён маленькі, танюткі такі і вельмі хваляваўся, бо прымаў удзел у дзіцячым конкурсе Еўравізіі. Абвясьцілі Беларусь, выйшаў Юра, засьпяваў. Песьня была прыгожая-прыгожая, лірычная і з даволі глыбокім сэнсам. Каб я яшчэ запомніла яе.  Ён стаяў пасярод сцэны, вакол нікога і толькі на вялізных экранах паабапал круціўся нейкі кліп па тэме песьні. Ніякага шоу. Толькі голас і мелодыя. Ах, як я хварэла за хлопчыка і ягоную песьню. Наогул ніколі не гляджу Еўравізію.  Але Юра не перамог. Журы і гледачам было замала шоу... Хлопчык вельмі-вельмі перажываў, ледзь не плакаў.  Ну і я перажывала))

Вось такі перажывацельны сон. 

Каханаму

Бачыш, як схамянуліся гілі
І пакінулі кроны дрэў?
Чуеш, як завірухі завылі?
(І мяне ты сагрэць не паспеў)

Нібы дым ўсё: і гэта натхненне,
Нават лёс толькі знічкі марганне
Не сумуй, засталося імгненне...
Дасканалае прыйдзе Каханне


Жывая вада

Крок за крокам
У захапленні змрокам...
Куля на далоні
І чакаюць скроні

Цішыня іконаў,
Ланцугі палонаў,
Смярдзючыя прадмовы -
Ўсё! "Хай збіраюць дровы
Інквізітары - чэрці"
На шчацэ подых смерці
Амаль у пекле гарыш
Хтосьці кажа пра крыж...
"Можа Ён, сапраўды,
Кропля чыстай вады?
Можа ўзняцца і жыць?
Божа, я хачу піць!"

Каця Сухавеева піша свае вершы па-руску. Вось гэтыя два беларускамоўных яна напісала, калі пачула ў царкве сьпеў "Божа я малюсь за Беларусь" у 2006 годзе.  Я не знаўца беларускай мовы, але мне здаецца, што мова ў Каці добрая. Так ці не?

Па акну лупіць ня цёплы дождж, шуміць кулер, ноч. Зноўку ня сплю, нешта "лаўлю" ў інэце. Трывожна.
 
Мне ня страшна, але я баюся. У суботу адбудзецца першы трэнінг нашага праекту па прававой падтрымцы інвалідаў у працаўладкаваньні. Тыдзень таму даведалася, што мая праца кансультантам у гэтым праекце - гэта ня толькі цэнны мех  размовы па тэлефоне, але і на трэнігах я павінна быць са сваёй групай, так бы мовіць, во главе ея (на гэты раз маіх там будзе 15 чал.). Пішу, а ў галаве думкі пра тое, што можа лепш ня трэба пісаць пакуль усё ня прайшло... хаця, місія ўсё ж такі выпалніма, проста я ніколі не была ў падобнай сітуацыі, таму ня ведаю якім чынам выканаць гэткую місію. Палохае абсалютная нерухомасьць. Не ўяўляю як гэта там буду прасіць і каго (?) паставіць мяне туды, пасунуць сюды і пры гэтым яшчэ і працаваць.
Звычайна на падобных мерапрыемствах прысутнічаюць валанцёры (дабравольныя памошнікі). Але бабруйскія інваліды настолькі крутыя, што валанцёраў у сваім праекце не прадугледзелі. Нажаль я аб гэтым ня ведала і запэўніла ўсіх удзельнікаў са свайго сьпісу ў іх наяўнасьці. А мо і добра, што ня ведала, бо частку людзей прыйшлося адкінуць ад удзелу ў трэнінгу...  А так прыйшлося шукаць валанцёраў))).   

Пакуль пісала дождж спыніўся і пачаўся ізноў. 

Альбіна прайшла са школы стомленная, з жоўтымі рукамі і замурзаным тварам - зьбірала дзьмухаўцы па дарозе. Добра, што букет дамоў не прынесла.  Навіну прынесла. Да сёмага трэба адказаць  настаўніцы ці  хоча яна стаць піянеркай. 19 на плошчы Леніна  адбудзецца ўрачысты прыём.  Дзіцёнка вельмі сур'ёзна сказала, што пакуль не даведаецца аб сваіх правах і абавязках  уступаць не будзе =).

Адпачыла трохі ды пачала паказваць, кнігі што ўзяла ў школьнай бібліятэцы, апавяданьні В. Быкава (задалі па бел. літ.) і часопіс GLAMOUR. На абложцы часопіса анонс нумара: ПРАВИЛА КЛАССНОГО СЕКСА, Убедительное рядом - как уговорить кого угодно на что угодно, ПОСТЕЛЬНЫЙ РЕЖИМ - Оргазм-терапия, Из первых рук - Дольче Габбана і г.д......  Альбіна ўзяла яго, бо там павінна быць мода, яна ж ужо цікавіцца модай. І яшчэ аказалася, што ў іхняй школьнай бібліятэцы можна ўзяць старыя каталогі Арыфлейма - не чакала дзяўчынка, што ў іх такая крутая бібліятэка. Я таксама не чакала =( .. 

Чакаешь, хвалюешся, марыш, пакутуеш ад невыкананьня жаданага, нешта робіш каб наблізіць пэўную падзею і нічога не адбываецца... расчароўваешся і стамляешся :-( 
А яна, тая падзея ціхенька чакае цябе ў сваім часе і месцы, бо ўсяму ёсьць свой час і месца. 

Ці магчыма, што недачакаецца? 

Задалася гэткім пытаньнем, чытаючы пасланьне да Рымлянаў Ап. Паўла 1 разьдзел з 21 па 28 вершыкі, ды вось гэты тэкст.

Але як што яны, спазнаўшы Бога, не праславілі Яго як Бога, і не падзякавалі, а змарнаваліся ў развагах розуму свайго, [...]
Таму аддаў іх Бог ганебным пажадам: жанчыны іхнія замянілі прыроднае паяднаньне на супрацьпрыроднае;  гэтак сама і мужчыны, занядбаўшы прыроднае паяднаньне з жаночым полам, распальваліся пахацінствам сваім адзін да аднаго, мужчыны на мужчынах чынілі сорам і атрымлівалі самі ў сабе расплату за сваю аблуду.  І як што яны не стараліся мець Бога ў розуме, дык аддаў іх Бог розуму перавернутаму - чыніць непатрэбшчыну...

Усім сябрам мае віншаваньні! Жыве Беларусь! 

Набіраю групу інвалідаў для ўдзелу ў адным праекце. Цэлы дзень званю па сьпісу, распавядаю, запытваю, зноўку распавядаю, выслухваю, прымаю згоду ці адмову.
Учора мне Альбіна дапамагала. Адсочвала хвіліны размовы па тэлефоне, набірала нумар, запісвала ўсіх да каго не дазваніліся ў адзельны сьпіс. А галоўнае яна вельмі жыва хварэла за тое, каб мага больш народу пагадзілася на мае прапановы. З адной парай я размаўляла доўга, але  вельмі плённа - далі згоду. Я запісваю іх, а Альбіна задумліва кажа:
- Как повезло, что в одной квартире сразу два инвалида! А если бы был был целый дом, где жили только инвалиды..? 30 человек! И все бы согласились! Тогда нам бы еще больше повезло...

Альбіна хварэе. Ляжыць на канапе калені ў падбародак, у абдымках чарапаха з фіялетавымі вачыма, лечыцца. Музыкатэрапія, задецца так гэта называецца... Пры прастудзе вельмі дапамагаюць рытмы рэпу, прынымсі, так яна сьцьвярджае. Таму з компа ліецца ціхі голас Krecа. Громка нельга, бо што Альбіне лекі, то дзядулю сьмерці падобна. 

Сёньня учора дзесьці там вясну гукалі... трохі пачытала аб гэтым у фрэнд стужцы...

Сама не гукала, проста пасядзела пад калючым, дробным сьнегам ды пагрэлася на сонцы. Неяк усё гэта было разам. Потым прыехала за мною сац. таксі, каб адвезьці ў царкву і кіроўца, замест гуканьня вясны, эмацыйна лаяў зіму. Ён яе лаяў і потым, калі забіраў нас з набажэнства. Ён наогул яе ня любіць))).  
А кіроўца ў нас выдатны. Ён так па-братэрску проста ставіцца да ўсіх каго загружае-выгружае, адвозіць-прывозіць, што можна дараваць яму занадта хуткую язду і рэзкія тармажэньні...   

- Гена, а калі вы памрэце, з кім я застануся? - запытала стогадовая, без адного года, бабулька ў свайго амаль васьмідзесяцігадовага сына.  

Гэты хлопец ва ўсім хацеў быць выдатнікам. А быў толькі харашыстам. Даволі прыгожы, фізічна здаровы, разумны (шмат кніжак прачытаў) ён ня меў посьпеху ў дзяўчат і ня меў сяброў. Аднойчы нам пазваніла ягоная маці, ледзь чутна вымавіла:
- Віця пакончыў з сабой, атруціўся газам у гаражы - і кінула слухаўку.
Яна любіла яго з усёй моцы душы і сэрца. Аберагала ад усяго, што магло пашкодзіць яе хлопчыку. Выбірала яму сяброў. У лік абраных трапіў і мой брат.  Але сяброўства не склалася. Братка хутка зьбег адтуль, не растлумачыўшы нам чаму. Нядаўна гэтая тэма зноўку ўзьнікла, брат сказаў:
- Ён лічыў сябе вышэйшым за астатніх. А мне было сумна зь ім…

Мой ня крыўны сваяк хварэў на расеяны склероз - хвароба, якая прагрэсуе, то бок павольна вядзе чалавека ў нерухомасьць. Ігар ведаў пра гэта. У маладосьці маці забараніла яму жаніцца, палічыўшы, што яму гэта не патрэба ці, што ён нікому не патрэбен. Ён быў даволі прывабны і самастойы мужчына, але жыў для сястры, яе дзяцей і маці. Некалькі год таму павесіўся. Кажуць, што адчуў набліжэньне радыкальнага пагаршэньня здароўя.

Мне вельмі цяжка ўявіць той край адчаю, што штурхае чалавека на самагубства. Гэта не абставіны, гэта ўнутраньняе. Калі ў сёмым класе я страціла магчымасьць хадзіць нат у прыбіральню, я разумела, што гэта толькі пачатак. Далей будзе горш. А горшага на той момант я не ўяўляла. Памятаю гэтую ноч, сядзела на ложку ў цемры і шукала выйсьце. Вырашыла так, што калі стане зусім немагчыма жыць я заб’ю сябе электрычнасьцю (па фізіке больш тройкі ніколі ня мела, таму ня ведаю ці дзейсны той спосаб) - засуну металічны пруток у разетку. І гэты пруток заўсёды мела пад рукой, аднак жаданьне ведаць, што будзе далей, заўтра замінала зьдзейсьніць тое рашэньне пры пэўнай нагодзе. Маё “заўтра” наступіла, калі я ўверыла ў Госпада і Ён пачаў адкрывацца мне асабіста.

Няма таго краю, у жыцьці любога з нас, зь якога бы ня было выхаду ў гэтае асабістае спазнаньне Госпада. Больна-больна разумець, што людзі сваім самагубствам рвуць тую апошнюю нітку, якая можа стаць новым пачаткам іх жыцьця.

Усё гэтае напісалася з нагоды самагубства Яны Паляковай. Калі прайшлі эмоцыі, а застаўся смутак і жаль.         

Сёньня дзень народзінаў у milka_kotka - віншую! Няхай спраўдзяцца ўсе жаданьні і мары))
(тут дзеці даведаліся каго я віншую, яны таксама далучаюцца да віншаваньняў:)) 

Пару тыдняў таму пастукаў у аську да мяне хлопец з Дзярбенту і пачаў мяне навяртаць у іслам. Просты такі, кепская руская мова, дзцячыя аргументы, але гарачая вера. Апошні аргумент заўсёды быў такога кшталту: "Вось, калі памрэце тады дазнаецеся, што я меў рацыю" ці "вы чытаеце ня правільныя Эвангелія".  Шчыра кажучы, я стамілася... Бо прышлося на даволі глыбокія багаслоўскія пытаньні адказваць. Напрыклад, адзінства і боскасьць Троіцы)).
Сёньня ж мяне дадаў у свой сьпіс Адзінабожнік і адразу кінуўся ў бойку: "Я вам адкрыю вочы на сапраўдую ісьціну, ісьціну іслама, вы яшчэ дзякаваць мяне будзеце"... на гэты раз мой суразмоўца добра валодае рускай мовай і таксама горача ўпэнены ў сваёй веры. Размову вядзе па пэўнай сістэме)). Перыядычна мяняе тактыку, падыходзіць з розных бакоў... разумны і сур'ёзны дзядзька.  Пасьля доўгай размовы ён напісаў мне амаль сьлезна, а можа і грозна: "Примите истину ибо я для вас увешатель ясный."  І пайшоў... праўда потым вярнуўся)) 

Што далей будзе?

Сёньня слухала цыганскія сьпевы. Тры жанчыны і хлопец сьпявалі акапэльна і пад гітару, на сваёй мове і па-руску. Пелі хвалу Богу. 

Яны адразу кінуліся ў вочы. Яркія, чарнявыя, у доўгіх шырокіх сукенках і з газавымі хусьцінкамі на галаве (такія звычайна жанчыны завязваюць, калі ідуць у царкву). Хлопец камлюкаваты, вочы вялікія, жывыя, чорныя - прыгожа. Быў яшчэ высокі хударлявы мужчына з тонкімі рысамі твару. Я зразумела, што ён галоўны ў гэтай кампаніі. Да пачатку набажэнства назірала за імі. Хлопец настаўляў жанчын, нешта чытаў у сшытку, глядзеў у залю, прыкметна хваляваўся. 

Учора ў памяшканьні нашай царквы адбылася хрысьціянска-цыганская канферэнцыя. Невялічкую частку яе ўдзельнікаў запрасілі на нядзельнае набажэнства. Чатыры невылічкія і эмацыйна расказаныя гісторыі жыцьця. Я ж передам толькі факты :)

Надзя, 32 гады. Нарадзілася і жыве ў невялікім мястэчку (гарадскі пасёлак). Яна гаварыла пра тое, што яе зь дзяцінства вучылі гадаць, красьці, гандляваць, але не вучылі ў школе, не вучылі работаць. Уверыла чатыры гады таму, шукала працу паўсюль, без адукацыіі і даверу было цяжка. Цяпер яна дзякуе Бога за тое, што працуе ў лепшай брыгадзе на сваёй працы, а дачка яе вучыцца ў школе. Сьпявала яна пра сваё жыцьцё якім яно было раней і стала цяпер. Проста, чульліва і шчыра.

Люба ўсім сэрцам ненавідзела беларускі народ (яе словы), яна працавала рукамі, то бок крала. Сем гадоў веры ў Хрыста зьмянілі яе. Галоўны акцент у сваім расповядзе яна рабіла на тое, што асвабадзілася ад сваёй нянавісьці і навучылася жыць без крадзяжу. Яна таксама падкрэсліла, што ня ўсе цыгане такія кепскія як яна была, ёсьць і працавітыя, прыстойныя. Любіна песьня - хвала і падзяка Богу, таксама вельмі шчырая таму і кранальная...

Наогул усё, што казалі нашыя госьці было прасякнута падзякай Госпаду. Астатнія гісторыі не былі такія трагічныя, проста жыцьцё, проста сустрэча с Богам, проста вера і ўсё мяняецца. Нават харошае мянаецца на...не лепшае, а якасна іншае. 

Дзякую  nondatur  яна мне падкінула нагоду падумаць аб маім адносінах з беларускай літаратурай.  Пішу кнігі якія ў свой час нечым паўплывалі на мой сьветапогляд ці проста ўразілі...
1. "Каласы пад сярпом тваім", Ул. Караткевіч - даўно не перачытвала, але з гэтай кнігі (на рускай) пачалася мая беларушчына. Якая падпітвалася потым ўсімі астатнімі ягонымі творамі.
2. "Споведзь", Л. Геніюш - празь яе вельмі-вельмі палюбіла і вершы паэткі.
3. "Доўгая дарога да дому", В. Быкаў - маё адкрыцьцё Быкава. Таму цяпер магу назваць любімымі "У тумане", "Аблава", "Мёртвым не баліць", інш.
4. "Новая зямля", Я. Колас.
5. "Маладзік", М. Багдановіч.

Дарэчы, чытая гэткія ж пяцёркі ў фрэндаў вырашыла перачытаць Мелажа. Вось...  
Перадаю  pink_by  ды  dasha_lis  

Неяк у якасьці своеасабілвага эксперымента, "перніка" і суцяшэньня ў нялёгкім школьным жыцьці прапанавала Альбіне з Насьцяй распачаць свае блогі на ТУТ.  Тое, што атрымалася мне вельмі падабаецца. 

Насьця адразу вызначыла тэму свайго блогу - русалкі.  І збольшага яе прытрымліваецца. Вельмі перажывае, што па выніках аптыньня, большасьць наведавальнікаў яе дзёньніку лічаць русалак казачнымі персанажамі. 

Альбіна ж піша пра ўсё што любіць. А любіць яна чарапах, жырафаў, Руслана Алехно, рэп, русалак, фізкультуру, танцы і чарапашак ніньдзя (ніяк не адшукаю іх у сеціве). Аб чым яе блог цяжка сказаць. Напэўна аб ёй самой)). 

Апытанка  на TUT.BY  усьміхнула сваімі аптымістычнымі вынікамі.Большасьць прагаласаваўшых назвалі беларускую мову роднай. Вось такі падарунак роднай мове ў яе дзень)).

Ну,  а меркаваньне ЮНЭСКА вяртае ў рэчаіснасьць будней. "Белорусскому языку в нашей стране эксперты ЮНЕСКО поставили оценку "unsafe" - "опасный". С одной стороны, это высший балл для языков, которые находятся под угрозой - следующие оценки еще более тревожные - definitely endangered (определенно находящийся в опасности), severely endangered (сильная опасность), critically endangered (критическая опасность) и, наконец, extinct - "метрвый" язык."   

Так і балансуем паміж тым, як яно павінна быць і тым, як яно насамрэч.